به مردم خردمند نامی بود

گر از راز آگه شود بیم نیست

کر در جهان خوی زشت ار نکوست

به هر کس گمان آن برد کاندر اوست

که مردم به مردم گرامی بود

خرامید از آن سایۀ سرو و بید

سوی باغ شد دل به بیم و امید