چمن در چمن دید سرو سهی

که مردم به مردم گرامی بود

خرامید از آن سایۀ سرو و بید

سوی باغ شد دل به بیم و امید

گرانبار شاخ ترنج و بهی

رخ نار با سیب شنگرف گون

بدان زخم تیغ و بدین رنگ خون