همه پیش جم در نماز آمدند

کیانی نشستنگهی دلپذیر

گزیدند بر گوشۀ آبگیر

کنیزان گلرخ فراز آمدند

پرستنده دختر به آیین خویش

ز خوالیگران خوان و می خواست پیش

جم اندیشه از دل فراموش کرد