نهادش کمان پیش و پوزش فزود

دلارام را بر رخ از شرم کی

سمن لاله شد لاله لولو ز خوی

شدش خستو آن ماه و خواهش نمود

به یادش یکی جام جم در کشید

پس آن چرخ کین را به زه بر کشید

بگفت ار دو بال و پر ماده راست