که بد دایه مه را و هم رهنمون

به ناسفته سی در که پیوسته داشت

همی سفته بیجاده را خسته داشت

همان گه زن جادوی پرفسون

ز گلشن به باغ آمد از بهر سور

ببد خیره چون دید جم را ز دور

به زابل زبان گفت کای مهر جوی