ز گلشن به باغ آمد از بهر سور

همی سفته بیجاده را خسته داشت

همان گه زن جادوی پرفسون

که بد دایه مه را و هم رهنمون

ببد خیره چون دید جم را ز دور

به زابل زبان گفت کای مهر جوی

چنین میهمان چون فتادت بگوی