ببد خیره چون دید جم را ز دور

همان گه زن جادوی پرفسون

که بد دایه مه را و هم رهنمون

ز گلشن به باغ آمد از بهر سور

به زابل زبان گفت کای مهر جوی

چنین میهمان چون فتادت بگوی

درست از گمان من این شاه اوست