اگر چند پویی و جویی بسی

نه مردم بود هرکه نندیشد اوی

گرستن به هنگام با سوز و درد

به از خندۀ نابهنگام سرد

ز گیتی بی انده نیابی کسی

تو ویژه دو کس را ببخشای و بس

مدان خوار و بیچاره تر زین دو کس