چو پر دخته شد جای بر پای خاست

گهی ریخت و گاهی به فندق سترد

هرآنکس که پیرامنش بد براند

خود و دایه جادو و شاه ماند

نیایش کنان گفت کای شاه راست

خرد بر دلم راز چونین گشاد

که هستی تو جمشید فرخ نژاد