مرا نام ماهان کوهی شناس

گمانی نکو بردی ای دلپذیر

ولیکن گمانت کمان بد نه تیر

به من برمنه نام جم بی سپاس

چنین داد پاسخ بت دل گسل

که خورشید پوشید خواهی به گل

که گوید به گیتی که ماهان توی