کشد پس چو آویخت در دام او

جهان دام داریست نیرنگ ساز

هوای دلش چینه و دام آز

کشد سوی دام آنکه شد رام او

از آن او بجایست و ما برگذار

که چون ما نکاهد وی از روزگار

پس پیری از ما ببرد روان