از آن او بجایست و ما برگذار

هوای دلش چینه و دام آز

کشد سوی دام آنکه شد رام او

کشد پس چو آویخت در دام او

که چون ما نکاهد وی از روزگار

پس پیری از ما ببرد روان

چو او پیر شد بازگردد جوان