نباید که جایی بمانی به دام

به گیتی ندانم پناه تو کس

همه دشمنندت ، منم دوست بس

مرو ، با من ایدر بزی شادکام

کرانیست دل خوش به نیکی خویش

گنه زو بود گر بد آیدش پیش

کرا بخت فرخ دهد تاج و گاه