کرانیست دل خوش به نیکی خویش

همه دشمنندت ، منم دوست بس

مرو ، با من ایدر بزی شادکام

نباید که جایی بمانی به دام

گنه زو بود گر بد آیدش پیش

کرا بخت فرخ دهد تاج و گاه

چو خرسند نبود ، درافتد به چاه