نماند جهان بر یکی سان شکیب

گرامی بود نزد گوهرشناس

درنگ آور ایدر،همی زی به ناز

بود کاید آن بخت برگشته باز

فرازیست پیش از پس هر نشیب

پس تیرگی روشنی گیرد آب

برآید پس تیره شب آفتاب