شب و روز بی خواب و خور زیستی

به در باز پیلسته را خسته کرد

به یک ماه چون یک شبه ماه شد

که سیم رنگش کم از کاه شد

زمانی نبودی که نگریستی

سرانجام مر خویشتن را به زهر

بکشت از پی جفت و بیداد دهر