زمانی نبودی که نگریستی

به یک ماه چون یک شبه ماه شد

که سیم رنگش کم از کاه شد

شب و روز بی خواب و خور زیستی

سرانجام مر خویشتن را به زهر

بکشت از پی جفت و بیداد دهر

جهان چهاره سازیست بی ترس و باک