همی جوی در و همی ترس از آب

نباید شد از خنده شه دلیر

نه خندست دندان نمودن ز شیر

چو دریا نمایدت در خوشاب

اگر چه پرستی ورا بی شمار

برو بر مکن ناز و کشی میار

که گر خواهد او چون تو باید بسی