اگر چه پرستی ورا بی شمار

نه خندست دندان نمودن ز شیر

چو دریا نمایدت در خوشاب

همی جوی در و همی ترس از آب

برو بر مکن ناز و کشی میار

که گر خواهد او چون تو باید بسی

دهد و جای و جاهت به دیگر کسی