جهان پهلوان مست با کام و ناز

نه از بهر شادی و بزم آمدم

چو بر هوش می خواره می چیر شد

سران را سر از خرمی زیر شد

به لشکر گه خویشتن رفت باز

بدان سروران گفت مهراج شاه

چه سازم که بس اندکست این سپاه