ز خورشید مر روز را مایه کرد

که دانای دازست و دارای داد

جهان زوست پرپیکر خوب و زشت

روان راتن او داد و تن را سرشت

شب قیرگون خاک را سایه کرد

زمین بسته بر نقطه کار اوست

تک چرخ بر پویه پرگار اوست