ز مروارید گوشم در جهان به

جوانا سر متاب از پند پیران

که رای پیر از بخت جوان به

شبی می گفت چشم کس ندیده ست

اگر چه زنده رود آب حیات است

ولی شیراز ما از اصفهان به

سخن اندر دهان دوست شکر