که گیتی به رنج آمد از سوختن

برآمد ز دریای کین آن نهنگ

که برباید از شیر دندان و چنگ

گرفت آن دمان آتش افروختن

ز ریگ از فزون مرشما را شمار

ز خونتان برم تا بخارا بخار

همی گفت ازینسان و از خشم وکین