به جان و دل از بیم خسته شدند

همی گفت ازینسان و از خشم وکین

نهاده یکی پای بر پشت زین

همه هندوان دل شکسته شدند

نیارست با او کس آویختن

نه از پشتش از ننگ بگریختن

بود تن قوی تا بود دل بجای