درخشان ز تن خشت افروخته

که هر شیب چون فرغری شد ز خون

ز بس کشته هندو، زمین شد سیاه

چو زاغان فکنده به بیراه و راه

چنان کآتش از هیزم سوخته

چنین جنگ بد تا شب آمد فراز

چو شب تنگ شد جنگ چیدند باز