ستاره چو گل گشت و گردون چو باغ

عنانش از ره رزم برتافتند

چو خورشید در قار زد شعر زرد

گهربفت شد بیرم لاجورد

چو پروانه پروین و ، مه چون چراغ

از آن لشکر هندوان هر که زیست

همی خسته و کشته را خون گریست