چو پروانه پروین و ، مه چون چراغ

چو خورشید در قار زد شعر زرد

گهربفت شد بیرم لاجورد

ستاره چو گل گشت و گردون چو باغ

از آن لشکر هندوان هر که زیست

همی خسته و کشته را خون گریست

به هر خیمه شیون بد آراسته