کشیدند در پیش باره ز پیل

همه نالهء خستگان خاسته

همه شب تن خسته را دوختند

بر آتش همی کشته را سوختند

طلایه پراکنده شد بر دو میل

بهو خیره دل ماند از بس شگفت

گه انگشت و گه لب به دندان گرفت