گه انگشت و گه لب به دندان گرفت

کشیدند در پیش باره ز پیل

طلایه پراکنده شد بر دو میل

بهو خیره دل ماند از بس شگفت

همی گفت از ینسان برو بوم و گاه

به دست آمده گنج و چندین سپاه

بر و پشت باید همی گاشتن