کند ، آنچه نتوان به شمشیر کرد

بسا کس که یکدانگ ندهد به تیغ

چه خوش گوییش جان ندارد دریغ

به گفتار شیرین فریبنده مرد

همه شب چنین جفت اندوه بود

از اندیشه بر جانش انبوه بود

چو برگشت گرشاسب از آوردگاه