چو برگشت گرشاسب از آوردگاه

کند ، آنچه نتوان به شمشیر کرد

همه شب چنین جفت اندوه بود

از اندیشه بر جانش انبوه بود

پذیره شدش زود مهراج شاه

جهان دید کوبان سمندش به نعل

بر و بازوی و تیغ و خفتانش لعل