جهان دید کوبان سمندش به نعل

از اندیشه بر جانش انبوه بود

چو برگشت گرشاسب از آوردگاه

پذیره شدش زود مهراج شاه

بر و بازوی و تیغ و خفتانش لعل

ز خون جگر بسته بر دیده یون

گشاده چو اکحل رگ از نیزه خون