گشاده چو اکحل رگ از نیزه خون

جهان دید کوبان سمندش به نعل

بر و بازوی و تیغ و خفتانش لعل

ز خون جگر بسته بر دیده یون

بسی آفرین خواند از ایزد بروی

گهش دست بوسید و گه چشم و روی

به خوان یکسر ایرانیان را نشاند