به نزد بهو زین سپاه گران

گرامی همیشه به بویست مشک

چو شد بوی چه مشک و چه خاک خشک

چنین گفت مهراج کز سروران

همین چار سالار بودند گرد

که بنمودی از تیغشان دستبرد

ز خویشانش ماندست گردی گزین