سپهدار گفتا دگر ره ز کوه

نبد کش زمانه نیامد فراز

سوی اوست پاک آن سپه را پناه

گرو کم شود ، شد شکسته سپاه

همی جویش اندر میان گروه

نمایش به من در کمینگاه تو

سرش بی تن آن گه ز من خواه تو