سرش بی تن آن گه ز من خواه تو

سپهدار گفتا دگر ره ز کوه

همی جویش اندر میان گروه

نمایش به من در کمینگاه تو

چنان شادی افزود مهراج را

که بگذاشت از اوج مه تاج را

همان شب ز شادی که افکنده پی