که بگذاشت از اوج مه تاج را

نمایش به من در کمینگاه تو

سرش بی تن آن گه ز من خواه تو

چنان شادی افزود مهراج را

همان شب ز شادی که افکنده پی

همی جز به یادش ننوشید می

یکی باغ زرین بدش پیش تخت