همی جز به یادش ننوشید می

چنان شادی افزود مهراج را

که بگذاشت از اوج مه تاج را

همان شب ز شادی که افکنده پی

یکی باغ زرین بدش پیش تخت

ز گوهرش بار ، از زبرجد درخت

در آن نغز باغ آبگیری گلاب