بگردد به دشمن سپاردم نیز

چو بشنید مهراج دلتنگ شد

از اندیشه رویش پر از رنگ شد

به دل گفتم ترسم که از بهر چیز

شبان سیر باید وگرنه به کین

مهین گوسفندی زند بر زمین

خوی هر کسی در نهان و آشکار