شبان سیر باید وگرنه به کین

از اندیشه رویش پر از رنگ شد

به دل گفتم ترسم که از بهر چیز

بگردد به دشمن سپاردم نیز

مهین گوسفندی زند بر زمین

خوی هر کسی در نهان و آشکار

بگردد چو گردد همی روزگار