سنان کرده بد در کمرش استوار

مرآن مهره کاندر هوا باختی

سر سروران بود کانداختی

به یک ره فزون از هزاران سوار

نه بر زین بجنبید گرد دلیر

نه از زخم شد مانده ، نز جنگ سیر

تو گفتی تنش کوه آهن کشست