به جان ایمنی خواه و زنهار جوی

بدو گفت من چاره ای دانمت

کزین زاولی مرد برهانمت

به لا به یکی نامه کن نزد اوی

که تا من برم نامه نزدش دلیر

یکی دشنه زهر خورده به زیر

به شیرین سخن گوش بگشایمش