روان از دهان و بناگوش خون

سیه زد خروشی و زو رفت هوش

شنیدند هر کس ز بیرون خروش

دویدند و دیدند دیوی نگون

ز نزدش نجنبید گرشاسب هیچ

نفرمود کس را به خونش پسیچ

چو هش یافت لز زنده بر پای خاست