ز هندو طلایه دو صد سرفراز

نباید که تنها بود شهریار

به زودی کشد بخت از آن خفته کین

چو بیداری او را بود در کمین

بدین هر دو در راه خوردند باز

دلاور بغرید و بر گفت نام

سوی پیشرو زود بگذارد گام