بدو گفت خواهم کز آنسان نژند

بینداخت مر خویشتن را ز تخت

شد آن شب در آرایش بزم و ساز

چو این آگهی یافت آن سرفراز

بهو را ببینم به خواری و بند

بیا بزم شادی بر او بریم

بداریمش از پیش و ما می خوریم