بهو را ببینم به خواری و بند

شد آن شب در آرایش بزم و ساز

چو این آگهی یافت آن سرفراز

بدو گفت خواهم کز آنسان نژند

بیا بزم شادی بر او بریم

بداریمش از پیش و ما می خوریم

سپهدار گفتا تو آرام گیر