زد از خشم و کینه گره بر برو

کزو خاست یل چون تو کشورستان

هر آنکش غم و رنج تو آرزوست

چنان باد بیچاره کاکنون بهوست

شد آشفته از کین دل بر بهو

چنین گفت کای گشته از جان نمید

تهی از هنر همچو از بار بید