شد آشفته از کین دل بر بهو

هر آنکش غم و رنج تو آرزوست

چنان باد بیچاره کاکنون بهوست

زد از خشم و کینه گره بر برو

چنین گفت کای گشته از جان نمید

تهی از هنر همچو از بار بید

چه کردم به جای تو از بد بگوی