چو بستیش بر دوش من تاختم

بدو گفت دانی که از روی بخت

ز من بد که شد بر بهو کار سخت

بدو رهنمونی منت ساختم

دگر کم همه خرد کردی دهن

به سیصد منی مشت دندان شکن

مرا تا بوم زنده و هوشمست