ز من بد که شد بر بهو کار سخت

همان گاه زنگی زمین بوسه داد

به گرشاسب بر آفرین کرد یاد

بدو گفت دانی که از روی بخت

بدو رهنمونی منت ساختم

چو بستیش بر دوش من تاختم

دگر کم همه خرد کردی دهن